Śmiesznie

Radio Erewań - na terenie ZSRR i w PRL-u nazwa fikcyjnego źródła nierzetelnych informacji, parodiująca metody propagandy komunistycznej . Nazwa radia, zaczerpnięta została z rosyjskiej nazwy stolicy Armenii - miasta Erewań. Parodoks polegał m.in. na tym, że w Armeńskiej SRR, nie nadawała rozgłośnia “Radio Erewań” (w przeciwieństwie do innych republik sowieckich).

Radio Erewań było przede wszystkim tematem serii dowcipów w stylu czarnego humoru o tematyce politycznej. W późniejszym okresie także symbol nierzetelności dziennikarskiej.

Typowy dowcip (Za zbiorem dowcipów “Polityczny wic”):

Radio Erewań podaje: Grupa komunistów chińskich zaatakowała pracujący w polu radziecki traktor. Traktor odpowiedział celnym ogniem kilku dział rakietowych, po czym odleciał w kierunku Moskwy. Ministerstwo Rolnictwa ostrzega chińskich towarzyszy, że jeśli incydent się powtórzy, na pola zostaną wysłane kombajny.
Słuchacze pytają :Czy to prawda,że na Placu Czerwonym rozdają samochody. Radio Erewań odpowiada: nie samochody, tylko rowery, nie na Placu Czerwonym, tylko w okolicach dworca Warszawskiego i nie rozdają, tylko kradną.
Słuchacze pytają: Czy będzie wojna. Radio Erewań odpowiada: wojny nie będzie. Będzie taka walka o pokój,że kamień na kamieniu nie zostanie.

Większość dowcipów ma charakter pytań słuchaczy do Radia Erewań, (”Słuchacze pytają:”, “Radio Erewań odpowiada:”) a w odpowiedzi często pojawia się wprowadzające w puentę “ale”.

Linki zewnętrzne

• Zbiór kilkudziesięciu pytań do Radia Erewań

Komizm słowny - jeden z trzech podstawowych rodzajów komizmu. Świadoma próba wywołania u odbiorcy wesołości przy użyciu środków lingwistycznych. Jest podstawowym rodzajem komizmu w krótkich formach narracyjnych i literackich, np. dowcip, humoreska. Pojawia się w literaturze i filmie.

Komizm słowny może być osiągnięty przez:

• nieudolne używanie języka (np. przez cudzoziemców lub dzieci)
• błędy językowe - gramatyczne, ortograficzne, semantyczne, fonetyczne
• błędy logiczne, np. amfibolia, błąd akcydentalizacji
• kontrast stylistyczny
• pastisz - świadome naśladownictwo stylistyczne innej osoby, gazety itp.
• środki stylistyczne, takie jak np. aliteracja, archaizacja, porównanie, patos
• inne środki ekspresyjne - akcent, intonacja
• stosowanie wariantów języka - dialektów, idiolektów, pidżynów

Komizm sytuacyjny - rodzaj komizmu polegający na zabawnym, nieoczekiwanym spiętrzeniu niefortunnych albo niezwykłych przypadków i zachowań bohatera komicznego.

Źródła

• http://sjp.pwn.pl/

Ten artykuł wymaga dopracowania zgodnie z zaleceniami edycyjnymi.
Należy w nim poprawić/wykonać działania: styl – powinien mieć encyklopedyczną formę.
Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się na stronie dyskusji tego artykułu.
Po wyeliminowaniu niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu.

Stopa z Monty Python’s Flying Circus

John Cleese

Eric Idle

Michael Palin

Terry Gilliam

Terry Jones

Monty Python, grupa Monty Pythona, Pythoni (wymowa: Monty Pajton) - zespół twórców i gwiazd telewizyjnego serialu komediowego Latający cyrk Monty Pythona, założony pod koniec lat 60. XX wieku w Anglii. W skład grupy wchodzili Graham Chapman, John Cleese, Terry Gilliam, Eric Idle, Terry Jones i Michael Palin.

Palin i Jones spotkali się na Uniwersytecie Oksfordzkim, Cleese i Chapman - na Uniwersytecie Cambridge. Idle także studiował w Cambridge, ale rok niżej od Cleese’a i Chapmana. Gilliam poznał Cleese’a w Nowym Jorku, gdy ten ostatni odbywał tam tournée z grupą A Clump Of Plinths.

Zanim zaczęli wspólną pracę nad Latającym cyrkiem Monty Pythona, występowali w następujących programach:

• I’m Sorry, I’ll Read that Again (Przepraszam, przeczytam jeszcze raz) 1964-1973 - audycja radiowa
• The Frost Report (Raport Frosta) 1966-1967
• At Last the 1948 Show (Nareszcie program z 1948 roku) 1967
• We Have Ways of Making You Laugh (Mamy sposoby, by was rozśmieszyć) 1968
• Do Not Adjust Your Set (Prosimy nie regulować odbiorników) 1968-1969
• How to Irritate People (Jak wkurzać ludzi) 1968
• The Complete And Utter History Of Britain (Kompletna historia Wielkiej Brytanii) 1969
• Doctor in the House (Doktor w domu) 1969

Byli też współautorami scenariuszy do szeregu innych programów.

Spis treści

• 1 A teraz coś z zupełnie innej beczki
• 2 Okres po “Latającym Cyrku”
  • 2.1 Wytwórnia filmowa Python (Monty) Pictures
  • 2.2 Kariery solowe
  • 2.3 Koniec?
• 3 Styl grupy
• 4 Bibliografia, filmografia i dyskografia Pythonów
  • 4.1 Produkcje telewizyjne
    • 4.1.1 Programy specjalne
  • 4.2 Filmy pełnometrażowe
  • 4.3 Występy na żywo
  • 4.4 Filmy dokumentalne
  • 4.5 Książki
    • 4.5.1 Wydane w języku polskim
  • 4.6 Nagrania
  • 4.7 Gry komputerowe
• 5 Linki zewnętrzne

//

A teraz coś z zupełnie innej beczki

Pierwsza seria “Latającego cyrku” miała pierwotnie dawać główne pole do popisu Cleese’owi, ten chciał jednak współpracować z innymi. Tak oto powstała zorganizowana grupa, dla której utworzono rutynowe zasady działania. Każdy dzień pisania rozpoczynał się o 9:00 rano i trwał do 17:00. Na początku typowego tygodnia pracy Cleese i Chapman pisali w odosobnieniu jako jedna spółka autorska, Jones i Palin jako druga, a Idle pisał samotnie. Po kilku dniach cała grupa spotykała się wraz z Gilliamem i krytykowała nawzajem swoje scenariusze oraz wymieniała poglądy. Podchodzili do pisania demokratycznie. Jeśli coś rozśmieszyło większość, zatwierdzano to jako część programu. W podobny sposób obsadzano role - nie było problemów z egocentryzmem, gdyż każdy z Pythonów czuł się bardziej autorem niż aktorem. Po dobraniu i uporządkowaniu kolejności skeczy do danego odcinka, Gilliam miał wolną rękę w łączeniu ich w całość za pomocą wymyślnych animacji, uzbrojony w kamerę, nożyczki i farbę.

Zanim wymyślono nazwę “Latający cyrk Monty Pythona”, powstało kilka innych tytułów roboczych, m.in. Owl Stretching Time (Pora rozciągania sów), Bunn, Wacket, Buzzard, Stubble and Boot, Gwen Dibley’s Flying Circus (Latający Cyrk Gwen Dibley).

Zespół miał bardzo konkretny pomysł na serial i był bardzo zawiedziony, gdy Spike Milligan nagrał swój program komediowy Q5 w nieco podobnym duchu. Pythoni przyznawali się do inspiracji Milliganem, lecz styl “Latającego cyrku” jest zdecydowanie inny. Wyróżniają go szczególnie niepowtarzalne animacje Gilliama, ale także proces wzajemnej krytyki i selekcji materiału.

Okres po “Latającym Cyrku”
Wytwórnia filmowa Python (Monty) Pictures

Pięciu pozostałych członków grupy Monty Pythona jest właścicielami wytwórni Python (Monty) Pictures Limited, założonej w 1973 i zajmującej się obecnie działalnością wynikającą z dotychczasowej wspólnej pracy. Kontroluje ona m.in. dochody z praw autorskich. Opisuje swoją działalność jako “wykorzystywanie produkcji telewizyjnych i kinowych”. Za rok finansowy liczony do marca 2002 dochód firmy wyniósł 3,3 mln funtów.

Wielką siłą napędową dla Pythonów stał się pod koniec lat 70. były Beatles, George Harrison. Nie tylko sfinansował on “Żywot Briana” i wystąpił w nim, ale także wyprodukował wiele piosenek grupy z tamtego okresu, m.in. singel The Lumberjack Song (Piosenka drwala). Był także współzałożycielem wytwórni HandMade Films, która wyprodukowała wiele filmów z udziałem niektórych Pythonów m.in. The Missionary (Misjonarz) z Michaelem Palinem i Time Bandits (Bandyci czasu) Terry’ego Gilliama.

Kariery solowe

Każdy z członków grupy po jej rozpadzie kontynuował solową działalność w filmie i telewizji, zdarzała się też współpraca między niektórymi z nich. Wiele z tych projektów odniosło sukces, jak na przykład film A Fish Called Wanda (Rybka zwana Wandą) z 1988, z Cleesem i Palinem. Wystąpili oni także w filmie Time Bandits (Bandyci czasu) z 1981, do którego scenariusz napisali Gilliam i Palin, a Gilliam był jego reżyserem. Palin zagrał też w filmie Brazil z 1985 r. w reżyserii Gilliama, także współautora scenariusza. W 1983 Graham Chapman, Eric Idle i John Cleese wystąpili w komedii przygodowej Yellowbeard (Żółtobrody), której pomysłodawcą i współautorem scenariusza był Graham Chapman. W solowym debiucie filmowym Gilliama Jabberwocky z 1977 r., który najsilniej z wszystkich jego filmów oddawał ducha Monty Pythona, zagrało trzech członków grupy - Michael Palin, Terry Jones i Terry Gilliam - a także współpracujący z grupą Neil Innes. Idle pojawił się w filmie The Adventures of Baron Münchhausen (Przygody Barona Munchausena) z 1988 r., także reżyserowanym przez Gilliama, również współtwórcy scenariusza. W 1989 roku Terry Jones, John Cleese i Neil Innes wystąpili w wyreżyserowanej przez Jonesa baśni komediowej Eric the Viking (Eryk Wiking). Idle odniósł też sukces w filmie Nuns on the Run (Uciekające zakonnice) z 1990. W roku 1996 Terry Jones wyreżyserował film The Wind in the Willows (O czym szumią wierzby) na podstawie książki Kennetha Grahame’a, w którym wystąpiło aż czterech członków grupy Monty Pythona: Terry Jones, Eric Idle, Michael Palin oraz John Cleese.

Koniec?

Częstokroć pojawiają się pogłoski o planowanym zejściu się Pythonów. Śmierć Grahama Chapmana w 1989 r, w przeddzień dwudziestolecia zespołu, pozornie położyła kres tym spekulacjom, jednak w 1998 pięciu pozostałych członków grupy po raz pierwszy od 18 lat wystąpiło razem na scenie (na którą wniesiono też urnę z prochami Chapmana). Odbyło się to w formie wywiadu przeprowadzonego przez Roberta Kleina, w którym Pythoni przypomnieli kilka starych numerów.

9 października 1999, dla upamiętnienia trzydziestej rocznicy wyświetlenia pierwszego odcinka “Latającego cyrku”, stacja BBC2 poświęciła cały wieczorny program historii zespołu. Zaprezentowano film dokumentalny przeplatany skeczami napisanymi specjalnie na tę okazję. W wywiadzie z okazji wydania “Sensu życia” w wersji DVD, Cleese powiedział, że kolejne wspólne występy są mało prawdopodobne. Jest absolutnie niemożliwe, by zebrać choćby większość z nas w jednym pomieszczeniu, nie żartuję. Dodał, że problemem jest tu raczej nawał zajęć niż jakieś zadrażnienia.

Eric Idle stwierdził, że Pythoni reaktywują się “w chwili gdy tylko Graham Chapman zmartwychwstanie.”

Graham Chapman nie zmartwychwstał, jednak pozostali członkowie grupy Monty Pythona postanowili ponownie połączyć się we wspólnym przedsięwzięciu. Amerykańska stacja telewizyjna PBS wyemitowała 22 lutego 2006 roku dwa odcinki nowego 6-odcinkowego serialu Monty Pythona (Monty Python’s Personal Best), w którym oprócz nowego materiału zostały wykorzystane najpopularniejsze stare skecze. Nowe skecze kręcone były zarówno w Ameryce, jak i Wielkiej Brytanii. Każdy z odcinków został napisany przez jednego z komików, zaś nad odcinkiem, dedykowanym nieżyjącemu Grahamowi Chapmanowi (wyemitowany jako drugi), Pythoni pracowali wspólnie. “Każdy z nich wybrał swoje ulubione skecze z filmów i telewizyjnych seriali Monty Pythona, aby połączyć je w nową zwariowaną całość” powiedział rzecznik przedsięwzięcia.

Styl grupy

Monty Python stworzył swój własny, niepowtarzalny styl, mniej lub bardziej udanie naśladowany przez kolejne pokolenia komików na całym świecie. W swoich skeczach Pythoni brawurowo korzystali z absurdalnych skojarzeń, chętnie przebierali się za rozmaite postaci (bardzo często - kobiece), wykorzystywali animowane wstawki, zazwyczaj tworzone techniką kolażu ze starych zdjęć. W ich programach często zaburzona była chronologia, a poszczególne skecze połączone były za pomocą nieoczekiwanych, nonsensownych scenek. Choć wiele z ich skeczów wydaje się być czystym wygłupem, duża ich część jest jednocześnie kpiną z brytyjskiego społeczeństwa (np. poszczególnych warstw społecznych) i instytucji (w szczególności z tamtejszej telewizji publicznej, która zresztą nadawała “Latający Cyrk”, i jej formuł programowych). Tomasz Beksiński jako pierwszy umożliwił polskim widzom zrozumienie zawiłości językowych i intelektualnych zawartych w ich twórczości.

Bibliografia, filmografia i dyskografia Pythonów
Produkcje telewizyjne

• Monty Python’s Flying Circus (Latający cyrk Monty Pythona) 1969-1974

- serial (45 odcinków)

• Monty Python’s Fliegender Zirkus (Monty Python’s Fliegender Zirkus) 1971-1972

- dwa odcinki wyprodukowane przez WDR dla niemieckiej telewizji.

• Monty Python’s Personal Best (Monty Python’s Personal Best) 2005

- miniserial (6 odcinków) oprócz nowego materiału zostały wykorzystane najpopularniejsze stare skecze.

Programy specjalne

• Monty Python Montreux Special 1971

- program przygotowany specjalnie na Festiwal w Montreux. Zawiera zarówno odpowiednio zmontowane skecze (w tym Ministerstwo głupich kroków) z serialu Latający cyrk Monty Pythona, jak i całkiem nowe materiały, a także skecze z serialu, które na potrzeby tej edycji zostały nakręcone od nowa. W Polsce program ten został zaprezentowany i kilkakrotnie powtórzony na początku lat 70. XX wieku w cylku “Róże Montreux”

• Euroshow 71 - May Day Special 1971

- program specjalny wyprodukowany z okazji obchodów święta 1 maja. Zawiera pierwotnie napisany do tego programu skecz Taniec z policzkowaniem rybami, wykorzystany później w serialu Latający cyrk Monty Pythona. Program wchodzi również w skład bloku programów Python Night on BBC2.

• Parrot Sketch Not Included - 20 Years of Monty Python (Skeczu z papugą nie będzie - 20 lat Monty Pythona) 1989

- opatrzony wstępem Steve’a Martina film telewizyjny, złożony z odpowiednio zmontowanych skeczy Latającego cyrku Monty Pythona i Monty Python’s Fliegender Zirkus. Wydany także na VHS oraz jako część pakietu DVD pod tytułem Monty Python Live.

• Python Night on BBC2 - 30 Years of Monty Python (Noc Pythona w BBC2 - 30 lat Monty Pythona) 1999

- blok programów w BBC2 o Monty Pythonie, obejmujący m.in. filmy dokumentalne o grupie, emisję filmu Żywot Briana oraz całkiem nowe skecze nakręcone specjalnie z okazji 30. rocznicy Monty Pythona. Wydany także w postaci VHS i DVD jako Life of Python (bez emisji Żywotu Briana)

Filmy pełnometrażowe

Grupa nakręciła cztery pełnometrażowe filmy:

• And Now For Something Completely Different (A teraz coś z zupełnie innej beczki) 1971

• Monty Python and the Holy Grail (Monty Python i Święty Graal) 1975

• Life of Brian (Żywot Briana) 1979

• Monty Python’s The Meaning of Life (Sens życia według Monty Pythona) 1983

Oprócz tego powstał film będący zapisem występów na żywo w Hollywood Bowl w 1980, zatytułowany Monty Python na żywo w Hollywood Bowl.

Występy na żywo

Grupa wielokrotnie występowała na żywo i odbywała trasy na terenie Wielkiej Brytanii, Stanów Zjednoczonych i Kanady. Pierwszym występem był pokaz w 1970 roku w Belgrad Theatre (Coventry), a pierwszą trasą - “Monty Python’s First Farewell Tour”, którą grupa odbyła w trzy majowe tygodnie 1973 roku. Tego samego roku odwiedziła jeszcze sześć głównych miast Kanady, a w lutym 1974 roku występowała w Theatre Royal na Drury Lane. W Stanach Zjednoczonych grupa występowała w City Center (Nowy Jork) od 14 kwietnia do 2 maja 1976 roku.

Największą sławę przyniosły występy w Hollywood Bowl pod koniec września 1980.

Oficjalnie nagrano i wydano następujące występy na żywo:

• Monty Python Live at Drury Lane (Monty Python na żywo na Drury Lane) 1974

- Wydane wyłącznie w wersji audio.

• Monty Python Live at City Center (Monty Python na żywo w Centrum Miasta), 1976

- Wydane wyłącznie w wersji audio.

• Monty Python Live at the Hollywood Bowl (Monty Python na żywo w Hollywood Bowl), występ - 1980; wydanie VHS - 1982

- Nagranie z występu w 1980, przed rozhisteryzowaną publicznością. Zawiera wstawki ze specjalnego programu po niemiecku. Wydane na VHS, a także jako część pakietu DVD pod tytułem Monty Python Live

• Monty Python Live at Aspen (Monty Python na żywo w Aspen)

- Zarejestrowany przez telewizję HBO występ pozostałych przy życiu członków grupy zorganizowany z okazji Amerykańskiego Festiwalu Sztuki Komediowej w Aspen w 1998. Występ ma formę zbiorowego wywiadu z grupą przeradzającego się niekiedy w niezwykły spektakl łączący wyreżyserowaną grę z improwizacją. Zawiera także wstawki z programów telewizyjnych i filmów pełnometrażowych grupy. Wydane jako część pakietu DVD pod tytułem Monty Python Live

Filmy dokumentalne

• Monty Python and the Holy Grail Location Report (Monty Python i Święty Graal - Raport plenerowy) 1974

- BBC z wizytą na planie filmu Monty Python i Święty Graal (zdjęcia z planu, wywiady)

• The Pythons: Somewhere in Tunisia, Circa A.D. 1979 (Pythoni: Gdzieś w Tunezji, około roku 1979) 1979

- dokument nakręcony w plenerze w Tunezji podczas prac nad Żywotem Briana

• The Meaning of Monty Python’s Meaning of Life (Sens Sensu życia według Monty Pythona) 1983

- dokument związany z produkcją filmu Sens życia według Monty Pythona

• Life of Python (Żywot Pythona) 1990

- film prezentujący historię grupy, zawiera także fragmenty uroczystości pogrzebowej Grahama Chapmana zarejestrowanej w 1989, (nie należy mylić z blokiem programów Python Night on BBC2 wydanym na VHS i DVD pod tym samym tytułem Life of Python, który zawiera zupełnie inne materiały)

• It’s the Monty Python Story (Oto historia Monty Pythona) 1993

- Eddie Izzard prezentuje historię Monty Pythona. Film wchodzi również w skład bloku programów Python Night on BBC2.

• Pytholand (Pytholandia) 1999

- Michael Palin oprowadza po miejscach w Londynie i okolicach, w których kręcone były najbardziej kultowe skecze Latającego cyrku Monty Pythona. Film wchodzi również w skład bloku programów Python Night on BBC2.

• From Spam to Sperm (Od mielonki do spermy) 1999

- brytyjski gwiazdor rocka Meat Loaf prezentuje największe hity muzyczne Monty Pythona. Film wchodzi również w skład bloku programów Python Night on BBC2.

• Quest for the Holy Grail Locations (Poszukiwanie plenerów Świętego Graala) 2001

- Michael Palin i Terry Jones zabierają widza w podróż po miejscach, w których kręcono najważniejsze sceny z filmu Monty Python i Święty Graal.

• The Meaning of Making “The Meaning of Life” (Sens nakręcenia “Sensu Życia”) 2003

- dokument nakręcony z okazji specjalnego dwupłytowego wydania DVD filmu Sens życia według Monty Pythona

Niektóre filmy dokumentalne związane z pełnometrażowymi filmami Monty Pythona stanowią obecnie dodatki do wydań DVD

Książki

Monty Python opublikował następujące książki:

• Monty Python’s Big Red Book (Wielka czerwona księga Monty Pythona) 1971

- oczywiście w niebieskiej okładce

• The Brand New Monty Python Book (Całkiem nowa księga Monty Pythona) 1973

- wydanie w miękkiej oprawie jako The Brand New Monty Python Paperbook (Całkiem nowa księga Monty Pythona w miękkiej oprawie)

• Monty Python and the Holy Grail (Monty Python i Święty Graal) 1977

- oryginalny scenariusz i zapis z kręcenia filmu o tym samym tytule, z ilustracjami Gilliama, korespondencją i budżetem

• The Life of Brian of Nazareth / Montypythonscrapbook (Żywot Briana z Nazaretu / Montypythonowyalbum) 1979

- scenariusz filmu i dużo materiałów dodatkowych

• The Life of Brian (Żywot Briana) 1979

- osobne wydanie scenariusza w miękkiej oprawie

• Monty Python’s The Meaning of Life (Sens życia według Monty Pythona) 1983

- scenariusz filmu ze zdjęciami

• The Monty Python Songbook / Bongosok (Śpiewnik Monty Pythona)

• Monty Python’s Flying Circus: Just the Words (Latający cyrk Monty Pythona - Tylko słowa) 1989

- pełny zapis tekstów z czterech serii Latającego cyrku, pierwotnie wydany w dwóch tomach - także w języku polskim

• The Complete Works of Shakespeare and Monty Python: Vol. 1 - Monty Python (Kompletne dzieła Szekspira i Monty Pythona, tom 1 - Monty Python) 1981

- kompilacja Big Red Book i Brand New Book

Wydane w języku polskim

• Latający Cyrk Monty Pythona - Tylko słowa, tom 1 (odc. 1-23) - wyd. RM, ISBN 83-7243-365-8
• Latający Cyrk Monty Pythona - Tylko słowa, tom 2 (odc. 24-45)- wyd. RM, ISBN 83-7243-366-6

- Pełny zapis tekstów każdego odcinka serialu “Latający Cyrk Monty Pythona” w tłumaczeniu Elżbiety Gałązki-Salamon.

Nagrania

Nagrania płytowe Monty Pythona to:

• Monty Python’s Flying Circus (Latający cyrk Monty Pythona - wersja płytowa) 1970

• Another Monty Python Record (Kolejna płyta Monty Pythona) 1971

• Monty Python’s Previous Record (Poprzednia płyta Monty Pythona) 1972

• The Monty Python Matching Tie and Handkerchief (Monty Python dopasowuje krawat do chusteczki) 1973

- płyta “trójstronna” - strona druga ma dwa osobne rowki

• Monty Python Live at the Theatre Royal, Drury Lane (Monty Python na żywo w Teatrze Królewskim na Drury Lane) 1974

• The Album of the Soundtrack of the Trailer of the Film of Monty Python and the Holy Grail (Płyta ze ścieżką dźwiękową ze zwiastuna filmu Monty Python i Święty Graal) 1975

• The Worst of Monty Python (Najgorsze z Monty Pythona) 1976

- składanka z Another Monty Python Record i Monty Python’s Previous Record

• Monty Python Live at City Center (Monty Python na żywo w Centrum Miasta), 1976

• The Monty Python Instant Record Collection (Bieżąca kolekcja nagrań Monty Pythona) 1977

- wersja brytyjska

• Monty Python’s Life of Brian (Żywot Briana) 1979

• Monty Python examines The Life of Brian (Monty Python bada Żywot Briana) 1979

- płyta promocyjna, nigdy nie wydana w szerokim obiegu

• Monty Python’s Contractual Obligation Album (Płyta - zobowiązanie kontraktowe) 1980

• Monty Python’s Meaning of Life (Sens życia według Monty Pythona) 1983

• Monty Python’s The Final Ripoff (Końcowe wycinki Monty Pythona) 1988

- składanka z poprzednich płyt

• Monty Python Sings (Monty Python śpiewa) 1989

- składanka piosenek

• The Ultimate Monty Python Rip Off (Ostateczne wycinki Monty Pythona) 1994

• The Instant Monty Python CD Collection (Bieżąca kolekcja CD Monty Pythona) 1994

• Lust for Glory (Żądza chwały) 1995

Wydano także kilka singli, zarówno w ogólnym obiegu jak i jako wydawnictwa promocyjne i darmowe dodatki do czasopism.

Gry komputerowe

• Monty Python’s Flying Circus: The Computer Game (Latający cyrk Monty Pythona: Gra komputerowa) 1991

- Platformowa strzelanka, w której gracz wciela się w pana Gumby poszukującego brakujących szarych komórek.

• Monty Python’s Complete Waste Of Time (Kompletna strata czasu z Monty Pythonem) 1994

• Monty Python and The Quest for the Holy Grail (Monty Python w poszukiwaniu Świętego Graala) 1996

• Monty Python’s Meaning Of Life (Sens życia według Monty Pythona) 1997

Linki zewnętrzne

Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
z Monty Pythona

• PythOnLine - Oficjalna strona Monty Pythona (ang.)

p • d • e

Monty Python

Pythoni

Graham Chapman • John Cleese • Terry Gilliam • Terry Jones • Eric Idle • Michael Palin

Bliscy współpracownicy

Douglas Adams • Connie Booth • Carol Cleveland • Neil Innes

Seriale TV

Latający cyrk Monty Pythona • Monty Python’s Fliegender Zirkus • Monty Python’s Personal Best

Filmy

A teraz coś z zupełnie innej beczki • Monty Python i Święty Graal • Żywot Briana • Monty Python na żywo w Hollywood Bowl • Sens życia według Monty Pythona • Skeczu z papugą nie będzie

Ten artykuł wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji.
Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte.
Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach.
Uwaga: Aby ułatwić pracę, dodaj do szablonu parametr |data=2010-01

Ten artykuł wymaga dopracowania zgodnie z zaleceniami edycyjnymi.
Należy w nim poprawić/wykonać działania: usunąć zwodnicze wyrażenia.
Po wyeliminowaniu niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu.

Ten artykuł dotyczy żartu. Zobacz też: arystokracja – forma rządów lub warstwa społeczna.

Arystokraci to amerykański żart opowiadany w środowisku stand-upperów. Nazywany jest najbardziej obrzydliwym dowcipem świata. W jego skład wchodzą wulgarne słowa, oraz sceny zawierające sodomię, przemoc, pedofilię, oraz inne drastyczne elementy. Humor w żarcie bierze się nie tyle z puenty, co z efektu szoku wywołanego treścią. (Słowami pewnego komika: “To jest jak trójnogi pies – okropne, ale nie można oderwać wzroku”).

Z racji swojej niezwykle drastycznej natury, żart ten opowiadany jest jedynie pomiędzy komikami, nigdy publicznie. W 2005 roku szeroka część społeczeństwa miała okazję poznać jego historię i treść, dzięki filmowi dokumentalnemu pt. “Arystokraci” (”The Aristocrats”).

Wśród znanych osób, które otwarcie przyznały się do opowiadania takiego dowcipu są między innymi: Eddie Murphy, George Carlin, Whoopi Goldberg, Robin Williams.

Uwaga: poniżej znajdują się szczegóły fabuły lub zakończenia utworu.

Spis treści

• 1 Treść dowcipu
  • 1.1 Początek
  • 1.2 Przykład
• 2 Zobacz też

//

Treść dowcipu

Żart składa się z trzech części. Nie ma ściśle ustalonej treści, a jedynie pewną określoną formułę, z określonym rozwinięciem i zakończeniem. Kunszt komika przejawia się w tym jak opowie zaistniałą sytuację, jak dużo wyrafinowanego, wulgarnego, słownictwa użyje do opisania drastycznych scen.

Początek

Rozpoczęcie: Żart zawsze rozpoczyna się od rodzinnego zespołu odwiedzającego łowcę talentów.

• Zazwyczaj agenta odwiedza rodzina (ojciec, matka, dzieci, ew. rodzinne zwierzęta)
• Agent prosi o zaprezentowanie skeczu (czasem najpierw mówi, że nie jest zainteresowany, ale zgadza się go obejrzeć na prośbę ojca)

Skecz: Trwa tak długo jak zechce opowiadający – od minuty, do kilku/kilkunastu minut.

• Tradycyjnie, opis skeczu jest niezwykle obleśny i obrzydliwy, z uwzględnieniem humoru fekalistycznego.
• Opis powinien być tak bardzo poza granicami dobrego smaku/etykiety, jak tylko jest w stanie opowiedzieć komik. Seks wewnątrzrodzinny, pedofilia, sodomia, są popularnymi tematami.

Puenta: Agent pyta jaki tytuł ma skecz, odpowiedź jest zawsze taka sama: “Arystokraci”

Przykład

Uwaga – drastyczne sceny! Ta wersja żartu jest dosyć krótka i łagodna – jedynie demonstruje formę. Komicy potrafią opowiadać historię przez kilka minut, a podobno Chevy Chase organizował imprezy, podczas których opowiadano półgodzinne wersje tego dowcipu.

Mężczyzna razem z żoną, synem i córką wchodzą do gabinetu łowcy talentów i mówi: “Jesteśmy rodzinnym zespołem i chcemy, żeby Pan nas reprezentował”

Agent odpowiada: “Przykro mi, nie zajmuję się rodzinnymi zespołami, są zbyt staroświeckie”

Mężczyzna na to: “Ale to coś naprawdę niezwykłego”

Agent: “Ok, możecie zaprezentować?”

Rodzina ustawia się w rzędzie, żona wychodzi do przodu i zaczyna śpiewać “Mazurka Dąbrowskiego”, a mąż uprawia z nią seks analny . Po minucie syn i córka zaczynają robić to samo, tylko że córka śpiewa “Odę do radości”.

Agent ma niewyraźną minę, ale przedstawienie toczy się dalej. Kiedy córka dochodzi do drugiej zwrotki, syn i ojciec zamieniają się partnerkami. Syn obraca matkę w drugą stronę, po czym zaczynają uprawiać fellatio. Kiedy piosenki zmierzają do końca wszyscy kładą się na podłogę.

Chwilę później zza drzwi wychodzi pies i zaczyna wylizywać całą rodzinę, aż każdy dojdzie do orgazmu. Po tym siada uśmiechnięty, cała rodzina wstaje i kłania się.

Ojciec patrzy na agenta i pyta: “To jest skecz. Co Pan o nim sądzi?”

Agent siedzi cicho przez dłuższy czas. Wreszcie wydusza z siebie: “Niesamowite. Jaki to ma tytuł?”

“Arystokraci”

Zobacz też

• Stand-up – humor jest związany ze środowiskiem stand-upperów, aczkolwiek sam stand-up nie jest sztuką aż tak drastyczną.

Potrzebie - to słowo zaczerpnięte z języka polskiego, swoista ciekawostka socjologiczna połowy XX wieku w USA

Historia

W 1953 roku Harvey Kurtzman, redaktor czasopisma MAD, poszukując obcych przedziwnie brzmiących słów sięgnął po wielojęzyczną ulotkę aspiryny i zaintrygował się tym słowem. Umieścił je na różnych przedmiotach w komiksie jako rodzaj absurdalnego humoru, tzw. meaningless background gag, swoistą niezrozumiałą i absurdalną ciekawostkę dla uważnego czytelnika.

Po publikacji w ciągu kilku lat słowo to stało się tzw. catch phrase czyli zwrotem wielokrotnie powtarzanym w codziennej konwersacji młodych ludzi.

Ciekawostki

• produkowano T-shirty z napisem potrzebie
• w satyrycznej wersji Canterbury Tales Chaucer’a opublikowanym w MAD pojawia się fragment: Whon thot Aprille swithin potrzebie, the burgid prillie gives one heebie-jeebie.
• Donald Knuth, autor systemu TeX, w wieku 19 lat opublikował w 33 wydaniu MAD nowy system miar i wag, w którym potrzebie jest elementarną jednostką długości i podstawą innych jednostek. Jedno potrzebie jest równe grubości 26 numeru MAD, czyli 2.263348517438173216473 mm.
• trębacz jazzowy Bob Brookmeyer skomponował utwór Potrezebie (z dodatkowym e), wydany w 1954 roku na płycie The Dual Role of Bob Brookmeyer (wydanie CD w 1992).
• potrzebie było kultowym hasłem dostępowym do systemów komputerowych (analogicznie do polskiego dupa.8).

Linki

• płyta z utworem Potrezebie z możliwością wysłuchania fragmentu utworu

1. Kot zaczyna spadać na cztery łapy
2. Kot zaczyna obracać się, aby kromka spadła stroną posmarowaną masłem
3. Kot zaczyna, lewitując, wirować w nieskończoność, powstaje siła antygrawitacyjna oraz perpetuum mobile.

Paradoks kota z kromką posmarowaną masłem (ang. Buttered cat paradox) – humorystyczny “paradoks” nawiązujący do dwóch popularnych przekonań:

• kot zawsze spada na cztery łapy,
• kromka z masłem zawsze spada stroną posmarowaną masłem.

Paradoks powstaje, gdy w drodze eksperymentu myślowego badacz usiłuje ustalić, co się stanie z kotem po umocowaniu na jego grzbiecie posmarowanej z wierzchu masłem kromki chleba i spuszczeniu go z wysokości.

Spis treści

• 1 Eksperymenty myślowe
• 2 Naukowe wytłumaczenie “paradoksu”
• 3 “Paradoks” w kulturze masowej
• 4 Przypisy
• 5 Zobacz też

//

Eksperymenty myślowe

Dogłębna analiza paradoksu może doprowadzić do wniosku, iż eksperyment wytworzy antygrawitację, bowiem można sądzić, iż na początku kot będzie spadać na cztery łapy, jednak w miarę zbliżania się do ziemi zacznie obracać się, aby kromka spadła stroną posmarowaną masłem. Następnie kot zacznie obracać się w nieskończoność, utrzymując się na małej wysokości ponad powierzchnią ziemi. Obracanie się kota musiałoby jednak być spowodowane wpływami sił grawitacji – w przeciwnym wypadku naruszałoby to zasadę zachowania energii.

Musiałaby istnieć siła przeciwstawiająca się ziemskiej sile grawitacji równej:

Gdzie mk jest masą kota, mkr jest masą kromki posmarowanej masłem, a g przyspieszeniem ziemskim. Jeśli kot miałby się dodatkowo obracać wokół własnej osi, musiałaby istnieć dodatkowa siła, a miejsce jej przyłożenia determinowałoby, w którą stronę kot się obraca.

Innym rozwiązaniem mógłby być upadek kota na bok.

Naukowe wytłumaczenie “paradoksu”

Prawdziwe eksperymenty przeprowadzone na kotach pokazują, że kot z przywiązaną kromką spada na cztery łapy.

Kromka chleba często wydaje się spadać na stronę posmarowaną masłem, ponieważ zsuwając się ze stołu, dokonuje obrotu. Zatem odpowiednio posmarowana kromka, spadając z odpowiednio dużej wysokości, może spaść posmarowaną stroną na dół.

Podchodząc do problemu psychologicznie, człowiek częściej pamięta niepowodzenia niż sukcesy, stąd może mu się wydawać, iż kromka częściej (lub zawsze) spada na posmarowaną stronę (co można uznać za niepowodzenie).

Kot instynktownie podczas upadku z wysokości ustawia się tak, aby upaść na cztery łapy. Kiedy zaczyna spadać, jego oczy i aparat przedsionkowy umieszczony w uchu środkowym przekazują do mózgu dane o położeniu głowy względem ziemi. Zakładając nawet, iż kromka zawsze spada stroną posmarowaną masłem, jej masa nie jest dostatecznie duża, by mieć wpływ na upadek kota.

“Paradoks” w kulturze masowej

• W czerwcu 2003 Kimberly Miner wygrała Nagrodę Akademii Studenckiej (ang. Student Academy Award) za swój animowany film Perpetual Motion (pol. Perpetuum mobile). Film został oparty na eksperymentach przeprowadzonych przez jej przyjaciela, który badał potencjalne skutki działania paradoksu.
• W jednym z odcinków komiksu Jack B. Quick główny bohater próbuje sprawdzić działanie paradoksu. Udaje mu się przywiązać kanapkę do kota, który następnie zaczyna unosić się nad ziemią. Jednak po chwili kot rozbija się o ziemię, bowiem udaje mu się zlizać masło z kromki.
• W komiksie Bunny różowy króliczek przedstawia swój plan stworzenia Perpetual Motion MoggieToast5k Power Generator, w oparciu o prawo Soda.

Przypisy

1. ↑ http://www.waikato.ac.nz/fmd/newsletter/Newsletter_No14.pdf
2. ↑ Youtube, Buttered Cat Paradox
3. ↑ Willem B. Drees, Is Nature Ever Evil, 2003
4. ↑ Reagle, J., Mythbusters and Buttered Toast, 11 marca 2005
5. ↑ Jane Collingwood, Is Happiness Natural?, 22.07.2008
6. ↑ Richard Robinson, 2005, Why the Toast Always Lands Butter Side Down, Pengiun Australia, ISBN 9780143004530
7. ↑ 7,0 7,1 Taylor, D., “Ty i twój kot”, Muza 2001, ISBN: 83-7319-028-7
8. ↑ Dostępny pod adresem http://www.kminer.net/files/movies/miner-perpetualmotion_480_360.mov
9. ↑ http://bunny.frozenreality.co.uk/index.php?id=211

Zobacz też

• Kot Schrödingera
• Perpetuum mobile

Ten artykuł wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji od 2007-11.
Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte.
Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach.

Stand-up - komediowa forma artystyczna w postaci monologu przed publicznością.

W przeciwieństwie do kabaretu - stand-up opiera się bardziej na charyzmie wykonawcy, oraz kontakcie z publicznością niż na dopracowaniu każdego wiersza przedstawienia i wartości artystycznej. Artyści stand-upowi za główny cel stawiają sobie rozbawienie publiczności, przywiązują mniejszą wagę do kwestii artystycznych (piosenek i dekoracji znanych z kabaretów).

Nazwa stand-up pochodzi z Ameryki, gdzie, jeśli chodzi o popularność, stand-up zajmuje miejsce, które w Polsce mają kabarety. W Stanach istnieją specjalne kluby zaopatrzone w miejsca do siedzenia i stoliki, oraz scenę. Podczas tzw. open mike, prawie każdy może wejść na scenę i rozpocząć swój występ. Dzięki takiej formule ten gatunek jest niezwykle przyjazny dla początkujących artystów - bardzo łatwo jest tam zacząć.

Zobacz też

• Arystokraci - najbardziej obrzydliwy dowcip świata

Linki zewnętrzne

• Stand Up Comedy videos

Teatrzyk Zielona Gęś - miniatury dramatyczne Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego, w których obecny jest groteskowy dowcip oraz absurdalne poczucie humoru. Utwory wchodzące w skład później zebranego tomiku stylizowane były na scenariusze scenek rodzajowych i bazowały na pojęciu gagu.

“Teatrzyk Zielona Gęś” miał swoją premierę w 1946 roku. Ten “najmniejszy teatrzyk świata” ukazywał się co tydzień na łamach “Przekroju”. Alojzy Gżegżółka, Fafik, Osiołek Porfirion, prof. Bączyński i inni aktorzy przedstawiali w swoich króciutkich scenkach zarówno typowe przywary, jak i cnoty Polaków, aktualia polityczne. Gałczyński nie chciał rozpamiętywać wojny, pisać o walczących rodakach. Chciał “przemienić pluchę w słońce”. Zacząć nowy okres, pokazać Polaków w krzywym zwierciadle. Wpłynąć na rozwój i odbudowę kraju.

“Zielona Gęś” liczy ponad 160 utworów i ukazywała się do roku 1950.

Pomnik Sołtysa w Wąchocku

Sołtys Wąchocka – obok bohatera zbiorowego, jakim są mieszkańcy Wąchocka, jest jedyną indywidualną postacią dowcipów i opowiastek. Na jego cześć wzniesiono w Wąchocku nawet pomnik.

Drukiem ukazało się kilka tomików dowcipów o sołtysie i wąchocczanach. Są one zbudowane wg tego samego schematu “pytanie + odpowiedź”. Pytanie zaś zaczyna się zwykle od Dlaczego w Wąchocku…? albo Dlaczego sołtys w Wąchocku…?, np.:

— Dlaczego w Wąchocku powiesiły się dwa konie?
— Bo im sołtys powiedział: “Wiśta!”

W roku 1994 Wąchock odzyskał prawa miejskie i stanowisko sołtysa zostało zastąpione stanowiskiem burmistrza.

Towarzystwo Przyjaciół Wąchocka wymyśliło więc postać Honorowego Sołtysa Wąchocka, który wybierany jest tradycyjnie od 1994r. Obecnie funkcję tę pełni Stanisław Rożmiej.

Pieczęć i podpis sołtysa z 1989 roku