Archive for December, 2009

Partia Dobrego Humoru

Lider
Szczepan Sadurski

Data założenia
2001

Adres siedziby
Warszawa

Ideologia polityczna
partia satyryczna

Liczba członków
2500

Członkostwo
międzynarodowe
brak

Europejska Grupa
Parlamentarna
brak

Młodzieżówka
PDH Junior

Barwy
błękit

http://www.sadurski.com/Partia%20DH/partia.htm

Partia Dobrego Humoru - inicjatywa polskich satyryków, związanych z pismem satyrycznym Twój Dobry Humor - prasowym organem PDH.

Powstanie PDH ma, zdaniem założycieli, uświadomić wszystkim gdzie leży granica między satyrą a polityką, gdyż społeczeństwo jest zdezorientowane i nabrało dystansu do prawdziwych działań politycznych (stąd m.in. spadek frekwencji w kolejnych wyborach i niechęć do osób profesjonalnie zajmujących się polityką oraz do parlamentarzystów).

PDH liczy ponad 2500 członków w Polsce i za granicą. Poza Polską tworzy własne placówki dyplomatyczne oraz tzw. Brygady Dobrego Humoru.

Legitymacje PDH otrzymują osoby z innych krajów świata, a także osoby ogólnie szanowane i popularne, nie kojarzące się z polityką.

Honorowy tytuł Pierwszej Damy Dobrego Humoru przypadł w udziale Hance Bielickiej (zm. 2006). Honorowy tytuł Pierwszego Gentelmana Dobrego Humoru przyznano w 2007 r. Janowi Pietrzakowi.

W 2007 roku, podczas XVIII Dni Wąchocka, PDH przyznała Wąchockowi certyfikat. Od tej pory Wąchock jest Stolicą Humoru, a kolejny honorowy sołtys Wąchocka będzie wchodził w skład rządu PDH czyli wesołego gabinetu cieni.

Członkowie i władze

Szef

Szczepan Sadurski

Wesoły gabinet cieni

  • Krzysztof Skiba - premier
  • Wojciech Glanc - doradca premiera ds. brzuchomówstwa
  • Maria Czubaszek - minister telewizji
  • Marcin Daniec - minister uśmiechu
  • Wiesław Tupaczewski - minister spraw wewnętrznych
  • Zbigniew Jujka - minister środowiska oraz zasobów naturalnych i sztucznych
  • Michał Ogórek - minister ogrodnictwa
  • Dariusz Gnatowski - minister sportu i rekreacji
  • Andrzej Maksymow (honorowy sołtys Wąchocka) - minister rolnictwa
  • Tadeusz Buraczewski - minister kultury
  • Joanna Kurowska - departament romansów w ministerstwie kultury
  • Agnieszka Babicz - departament kabaretu w ministerstwie kultury
  • Sławomir Łuczyński - woźny w ministerstwie kultury
  • Henryk Cebula - minister edukacji
  • Daniel Oware - Minister Górnictwa
  • Edward Lutczyn - minister
  • Piotr Gabrysz - minister
  • Marek Prusakowski - minister zdrowia
  • Eustachy - minister przemysłu gumowego
  • Krzysztof Zawadzki (perkusista Walk Away) - minister muzyki
  • André Skowronek (Niemcy) - Konsul Generalny Beztroski
  • Andrzej Brzozowski (Szwecja) - minister ds. Webmasterstwa na Emigracji
  • Paweł Konnak, Jacek Borzych, Urszula Kowalska - rzecznicy prasowi rządu

Niektórzy znani członkowie

  • Tadeusz Drozda - satyryk
  • Edward Lutczyn - rysownik
  • Stanisław Mikulski - aktor
  • Dorota Wellman - dziennikarka
  • Artur Andrus - dziennikarz
  • Janusz Gajos - aktor
  • Olaf Lubaszenko - aktor
  • Kevin Aiston - osobowość telewizyjna
  • Mariusz Pudzianowski - strongman
  • Krzysztof Skiba - muzyk
  • Joanna Liszowska - aktorka
  • Paweł Wawrzecki - aktor
  • Ryszard Kotys - aktor
  • Paweł Burczyk - aktor
  • Krzysztof Daukszewicz - satyryk
  • Marian Opania - aktor
  • Jan Gross - pisarz, satyryk

Linki zewnętrzne


Monotlenek diwodoru w stanie ciekłym

Monotlenek diwodoru (ang. dihydrogen monoxide, w skrócie DHMO) – technicznie poprawna, ale w praktyce niestosowana nazwa wody. Termin ten został wykorzystany na potrzeby serii głośnych mistyfikacji, które miały pokazać skutki ignorancji naukowej i ośmieszyć zjawisko publicznego lęku przed nieznanymi substancjami chemicznymi.

Na przestrzeni dziesięcioleci, na potrzeby kolejnych żartów z tej serii stworzone zostało wiele petycji i witryn internetowych, które opisywały zagrożenia i negatywne skutki środowiskowe powodowane przez ów związek chemiczny: erozja gruntów, niszczenie zabytków, przyspieszanie korozji metali, istotna rola w procesach cieplarnianych. Monotlenek diwodoru był też wskazany jako główny składnik kwaśnych deszczów oraz wielu niebezpiecznych odpadów przemysłowych; podkreślano, że przypadkowe wdychanie nawet niewielkich ilości substancji może prowadzić do śmierci, a postać gazowa często powoduje poważne oparzenia. Pisano także, że substancja ta znaleziona została w tkankach nowotworowych u wielu pacjentów.

Petycje nawoływały do zdecydowanego odzewu i sprzeciwu wobec produkcji i wykorzystania DHMO - zależnie od staranności z jaką były przygotowane osiągały mniejszy lub większy sukces.

Linki zewnętrzne


Pomnik Sołtysa w Wąchocku

Sołtys Wąchocka – obok bohatera zbiorowego, jakim są mieszkańcy Wąchocka, jest jedyną indywidualną postacią dowcipów i opowiastek. Na jego cześć wzniesiono w Wąchocku nawet pomnik.

Drukiem ukazało się kilka tomików dowcipów o sołtysie i wąchocczanach. Są one zbudowane wg tego samego schematu “pytanie + odpowiedź”. Pytanie zaś zaczyna się zwykle od Dlaczego w Wąchocku…? albo Dlaczego sołtys w Wąchocku…?, np.:

— Dlaczego w Wąchocku powiesiły się dwa konie?
— Bo im sołtys powiedział: “Wiśta!”

W roku 1994 Wąchock odzyskał prawa miejskie i stanowisko sołtysa zostało zastąpione stanowiskiem burmistrza.

Towarzystwo Przyjaciół Wąchocka wymyśliło więc postać Honorowego Sołtysa Wąchocka, który wybierany jest tradycyjnie od 1994r. Obecnie funkcję tę pełni Stanisław Rożmiej.


Pieczęć i podpis sołtysa z 1989 roku

Humor (słowo pochodzi z łaciny) – jedna z postaci komizmu, wyrażająca się w dostrzeganiu stron śmiesznych w ludziach, sytuacjach, zdarzeniach itp., traktowanych – w przeciwieństwie do satyry – z wyrozumiałością i pobłażliwością.

Zobacz też

  • angielski humor
  • czarny humor

Linki zewnętrzne

Encyklopedia humoru i satyry polskiej. T. 1-4. Lwów; Warszawa 1914 Portal internetowy pełen humoru i satyry

Ten artykuł dotyczy fikcyjnej firmy. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.

ACME - nazwa fikcyjnej firmy pojawiająca się w różnych filmach, szczególnie w kreskówkach z cyklu Looney Tunes. Najważniejszą rolę odgrywa w serii Wiluś E. Kojot i Struś Pędziwiatr.

ACME to akronim od A Company that Makes Everything (Firma, która produkuje wszystko). Nazwa ta pojawia się na większości sprzętów używanych przez Wilusia E. Kojota oraz w mniejszym stopniu na różnych produktach i instytucjach w innych seriach Looney Tunes. Ważną rolę odgrywa także w nowszych produkcjach Warner Brothers: Przygody Animków, Animaniacy oraz Pinky i Mózg.

Produkty ACME pojawiały się też w produkcjach niezwiązanych bezpośrednio z wytwórnią Warner Brothers. Wystąpiły m.in. w filmach z Kaczorem Donaldem. Jako ukryty żart symbol ACME pojawia się też w filmach i serialach aktorskich.

Przypisy

  1. Na podstawie Urban Dictionary
  2. M.in. w filmach Cured Duck, Three for Breakfast
  3. W odcinkach Reality Bites, Last Tap Dance in Springfield, The Day the Violence Died

Ten artykuł wymaga dopracowania zgodnie z zaleceniami edycyjnymi.
Należy w nim poprawić/wykonać działania: styl – powinien mieć encyklopedyczną formę.
Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się na stronie dyskusji tego artykułu.
Po wyeliminowaniu niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu.


Stopa z Monty Python’s Flying Circus


John Cleese


Eric Idle


Michael Palin


Terry Gilliam

Monty Python, grupa Monty Pythona, Pythoni - zespół twórców i gwiazd telewizyjnego serialu komediowego Latający cyrk Monty Pythona, założony pod koniec lat 60. XX wieku w Anglii. W skład grupy wchodzili Graham Chapman, John Cleese, Terry Gilliam, Eric Idle, Terry Jones i Michael Palin.

Palin i Jones spotkali się na Uniwersytecie Oksfordzkim, Cleese i Chapman - na Uniwersytecie Cambridge. Idle także studiował w Cambridge, ale rok niżej od Cleese’a i Chapmana. Gilliam poznał Cleese’a w Nowym Jorku, gdy ten ostatni odbywał tam tournée z grupą A Clump Of Plinths.

Zanim zaczęli wspólną pracę nad Latającym cyrkiem Monty Pythona, występowali w następujących programach:

  • I’m Sorry, I’ll Read that Again (Przepraszam, przeczytam jeszcze raz) 1964-1973 - audycja radiowa
  • The Frost Report (Raport Frosta) 1966-1967
  • At Last the 1948 Show (Nareszcie program z 1948 roku) 1967
  • We Have Ways of Making You Laugh (Mamy sposoby, by was rozśmieszyć) 1968
  • Do Not Adjust Your Set (Prosimy nie regulować odbiorników) 1968-1969
  • How to Irritate People (Jak wkurzać ludzi) 1968
  • The Complete And Utter History Of Britain (Kompletna historia Wielkiej Brytanii) 1969
  • Doctor in the House (Doktor w domu) 1969

Byli też współautorami scenariuszy do szeregu innych programów.

Spis treści

//

A teraz coś z zupełnie innej beczki

Pierwsza seria “Latającego cyrku” miała pierwotnie dawać główne pole do popisu Cleese’owi, ten chciał jednak współpracować z innymi. Tak oto powstała zorganizowana grupa, dla której utworzono rutynowe zasady działania. Każdy dzień pisania rozpoczynał się o 9:00 rano i trwał do 17:00. Na początku typowego tygodnia pracy Cleese i Chapman pisali w odosobnieniu jako jedna spółka autorska, Jones i Palin jako druga, a Idle pisał samotnie. Po kilku dniach cała grupa spotykała się wraz z Gilliamem i krytykowała nawzajem swoje scenariusze oraz wymieniała poglądy. Podchodzili do pisania demokratycznie. Jeśli coś rozśmieszyło większość, zatwierdzano to jako część programu. W podobny sposób obsadzano role - nie było problemów z egocentryzmem, gdyż każdy z Pythonów czuł się bardziej autorem niż aktorem. Po dobraniu i uporządkowaniu kolejności skeczy do danego odcinka, Gilliam miał wolną rękę w łączeniu ich w całość za pomocą wymyślnych animacji, uzbrojony w kamerę, nożyczki i farbę.

Zanim wymyślono nazwę “Latający cyrk Monty Pythona”, powstało kilka innych tytułów roboczych, m.in. Owl Stretching Time (Pora rozciągania sów), Bunn, Wacket, Buzzard, Stubble and Boot, Gwen Dibley’s Flying Circus (Latający Cyrk Gwen Dibley).

Zespół miał bardzo konkretny pomysł na serial i był bardzo zawiedziony, gdy Spike Milligan nagrał swój program komediowy Q5 w nieco podobnym duchu. Pythoni przyznawali się do inspiracji Milliganem, lecz styl “Latającego cyrku” jest zdecydowanie inny. Wyróżniają go szczególnie niepowtarzalne animacje Gilliama, ale także proces wzajemnej krytyki i selekcji materiału.

Okres po “Latającym Cyrku”
Wytwórnia filmowa Python (Monty) Pictures

Pięciu pozostałych członków grupy Monty Pythona jest właścicielami wytwórni Python (Monty) Pictures Limited, założonej w 1973 i zajmującej się obecnie działalnością wynikającą z dotychczasowej wspólnej pracy. Kontroluje ona m.in. dochody z praw autorskich. Opisuje swoją działalność jako “wykorzystywanie produkcji telewizyjnych i kinowych”. Za rok finansowy liczony do marca 2002 dochód firmy wyniósł 3,3 mln funtów.

Wielką siłą napędową dla Pythonów stał się pod koniec lat 70. były Beatles, George Harrison. Nie tylko sfinansował on “Żywot Briana” i wystąpił w nim, ale także wyprodukował wiele piosenek grupy z tamtego okresu, m.in. singel The Lumberjack Song (Piosenka drwala). Był także współzałożycielem wytwórni HandMade Films, która wyprodukowała wiele filmów z udziałem niektórych Pythonów m.in. The Missionary (Misjonarz) z Michaelem Palinem i Time Bandits (Bandyci czasu) Terry’ego Gilliama.

Kariery solowe

Każdy z członków grupy po jej rozpadzie kontynuował solową działalność w filmie i telewizji, zdarzała się też współpraca między niektórymi z nich. Wiele z tych projektów odniosło sukces, jak na przykład film A Fish Called Wanda (Rybka zwana Wandą) z 1988, z Cleesem i Palinem. Wystąpili oni także w filmie Time Bandits (Bandyci czasu) z 1981, do którego scenariusz napisali Gilliam i Palin, a Gilliam był jego reżyserem. Palin zagrał też w filmie Brazil z 1985 r. w reżyserii Gilliama, także współautora scenariusza. W 1983 Graham Chapman, Eric Idle i John Cleese wystąpili w komedii przygodowej Yellowbeard (Żółtobrody), której pomysłodawcą i współautorem scenariusza był Graham Chapman. W solowym debiucie filmowym Gilliama Jabberwocky z 1977 r., który najsilniej z wszystkich jego filmów oddawał ducha Monty Pythona, zagrało trzech członków grupy - Michael Palin, Terry Jones i Terry Gilliam - a także współpracujący z grupą Neil Innes. Idle pojawił się w filmie The Adventures of Baron Münchhausen (Przygody Barona Munchausena) z 1988 r., także reżyserowanym przez Gilliama, również współtwórcy scenariusza. W 1989 roku Terry Jones, John Cleese i Neil Innes wystąpili w wyreżyserowanej przez Jonesa baśni komediowej Eric the Viking (Eryk Wiking). Idle odniósł też sukces w filmie Nuns on the Run (Uciekające zakonnice) z 1990. W roku 1996 Terry Jones wyreżyserował film The Wind in the Willows (O czym szumią wierzby) na podstawie książki Kennetha Grahame’a, w którym wystąpiło aż czterech członków grupy Monty Pythona: Terry Jones, Eric Idle, Michael Palin oraz John Cleese.

Koniec?

Częstokroć pojawiają się pogłoski o planowanym zejściu się Pythonów. Śmierć Grahama Chapmana w 1989 r, w przeddzień dwudziestolecia zespołu, pozornie położyła kres tym spekulacjom, jednak w 1998 pięciu pozostałych członków grupy po raz pierwszy od 18 lat wystąpiło razem na scenie (na którą wniesiono też urnę z prochami Chapmana). Odbyło się to w formie wywiadu przeprowadzonego przez Roberta Kleina, w którym Pythoni przypomnieli kilka starych numerów.

9 października 1999, dla upamiętnienia trzydziestej rocznicy wyświetlenia pierwszego odcinka “Latającego cyrku”, stacja BBC2 poświęciła cały wieczorny program historii zespołu. Zaprezentowano film dokumentalny przeplatany skeczami napisanymi specjalnie na tę okazję. W wywiadzie z okazji wydania “Sensu życia” w wersji DVD, Cleese powiedział, że kolejne wspólne występy są mało prawdopodobne. Jest absolutnie niemożliwe, by zebrać choćby większość z nas w jednym pomieszczeniu, nie żartuję. Dodał, że problemem jest tu raczej nawał zajęć niż jakieś zadrażnienia.

Eric Idle stwierdził, że Pythoni reaktywują się “w chwili gdy tylko Graham Chapman zmartwychwstanie.”

Graham Chapman nie zmartwychwstał, jednak pozostali członkowie grupy Monty Pythona postanowili ponownie połączyć się we wspólnym przedsięwzięciu. Amerykańska stacja telewizyjna PBS wyemitowała 22 lutego 2006 roku dwa odcinki nowego 6-odcinkowego serialu Monty Pythona (Monty Python’s Personal Best), w którym oprócz nowego materiału zostały wykorzystane najpopularniejsze stare skecze. Nowe skecze kręcone były zarówno w Ameryce, jak i Wielkiej Brytanii. Każdy z odcinków został napisany przez jednego z komików, zaś nad odcinkiem, dedykowanym nieżyjącemu Grahamowi Chapmanowi (wyemitowany jako drugi), Pythoni pracowali wspólnie. “Każdy z nich wybrał swoje ulubione skecze z filmów i telewizyjnych seriali Monty Pythona, aby połączyć je w nową zwariowaną całość” powiedział rzecznik przedsięwzięcia.

Styl grupy

Monty Python stworzył swój własny, niepowtarzalny styl, mniej lub bardziej udanie naśladowany przez kolejne pokolenia komików na całym świecie. W swoich skeczach Pythoni brawurowo korzystali z absurdalnych skojarzeń, chętnie przebierali się za rozmaite postaci (bardzo często - kobiece), wykorzystywali animowane wstawki, zazwyczaj tworzone techniką kolażu ze starych zdjęć. W ich programach często zaburzona była chronologia, a poszczególne skecze połączone były za pomocą nieoczekiwanych, nonsensownych scenek. Choć wiele z ich skeczów wydaje się być czystym wygłupem, duża ich część jest jednocześnie kpiną z brytyjskiego społeczeństwa (np. poszczególnych warstw społecznych) i instytucji (w szczególności z tamtejszej telewizji publicznej, która zresztą nadawała “Latający Cyrk”, i jej formuł programowych). Tomasz Beksiński jako pierwszy umożliwił polskim widzom zrozumienie zawiłości językowych i intelektualnych zawartych w ich twórczości.

Bibliografia, filmografia i dyskografia Pythonów
Produkcje telewizyjne

  • Monty Python’s Flying Circus (Latający cyrk Monty Pythona) 1969-1974

- serial (45 odcinków)

  • Monty Python’s Fliegender Zirkus (Monty Python’s Fliegender Zirkus) 1971-1972

- dwa odcinki wyprodukowane przez WDR dla niemieckiej telewizji.

  • Monty Python’s Personal Best (Monty Python’s Personal Best) 2005

- miniserial (6 odcinków) oprócz nowego materiału zostały wykorzystane najpopularniejsze stare skecze.

Programy specjalne

  • Monty Python Montreux Special 1971

- program przygotowany specjalnie na Festiwal w Montreux. Zawiera zarówno odpowiednio zmontowane skecze (w tym Ministerstwo głupich kroków) z serialu Latający cyrk Monty Pythona, jak i całkiem nowe materiały, a także skecze z serialu, które na potrzeby tej edycji zostały nakręcone od nowa. W Polsce program ten został zaprezentowany i kilkakrotnie powtórzony na początku lat 70. XX wieku w cylku “Róże Montreux”

  • Euroshow 71 - May Day Special 1971

- program specjalny wyprodukowany z okazji obchodów święta 1 maja. Zawiera pierwotnie napisany do tego programu skecz Taniec z policzkowaniem rybami, wykorzystany później w serialu Latający cyrk Monty Pythona. Program wchodzi również w skład bloku programów Python Night on BBC2.

  • Parrot Sketch Not Included - 20 Years of Monty Python (Skeczu z papugą nie będzie - 20 lat Monty Pythona) 1989

- opatrzony wstępem Steve’a Martina film telewizyjny, złożony z odpowiednio zmontowanych skeczy Latającego cyrku Monty Pythona i Monty Python’s Fliegender Zirkus. Wydany także na VHS oraz jako część pakietu DVD pod tytułem Monty Python Live.

  • Python Night on BBC2 - 30 Years of Monty Python (Noc Pythona w BBC2 - 30 lat Monty Pythona) 1999

- blok programów w BBC2 o Monty Pythonie, obejmujący m.in. filmy dokumentalne o grupie, emisję filmu Żywot Briana oraz całkiem nowe skecze nakręcone specjalnie z okazji 30. rocznicy Monty Pythona. Wydany także w postaci VHS i DVD jako Life of Python (bez emisji Żywotu Briana)

Filmy pełnometrażowe

Grupa nakręciła cztery pełnometrażowe filmy:

  • And Now For Something Completely Different (A teraz coś z zupełnie innej beczki) 1971
  • Monty Python and the Holy Grail (Monty Python i Święty Graal) 1975
  • Life of Brian (Żywot Briana) 1979
  • Monty Python’s The Meaning of Life (Sens życia według Monty Pythona) 1983

Oprócz tego powstał film będący zapisem występów na żywo w Hollywood Bowl w 1980, zatytułowany Monty Python na żywo w Hollywood Bowl.

Występy na żywo

Grupa wielokrotnie występowała na żywo i odbywała trasy na terenie Wielkiej Brytanii, Stanów Zjednoczonych i Kanady. Pierwszym występem był pokaz w 1970 roku w Belgrad Theatre (Coventry), a pierwszą trasą - “Monty Python’s First Farewell Tour”, którą grupa odbyła w trzy majowe tygodnie 1973 roku. Tego samego roku odwiedziła jeszcze sześć głównych miast Kanady, a w lutym 1974 roku występowała w Theatre Royal na Drury Lane. W Stanach Zjednoczonych grupa występowała w City Center (Nowy Jork) od 14 kwietnia do 2 maja 1976 roku.

Największą sławę przyniosły występy w Hollywood Bowl pod koniec września 1980.

Oficjalnie nagrano i wydano następujące występy na żywo:

  • Monty Python Live at Drury Lane (Monty Python na żywo na Drury Lane) 1974

- Wydane wyłącznie w wersji audio.

  • Monty Python Live at City Center (Monty Python na żywo w Centrum Miasta), 1976

- Wydane wyłącznie w wersji audio.

  • Monty Python Live at the Hollywood Bowl (Monty Python na żywo w Hollywood Bowl), występ - 1980; wydanie VHS - 1982

- Nagranie z występu w 1980, przed rozhisteryzowaną publicznością. Zawiera wstawki ze specjalnego programu po niemiecku. Wydane na VHS, a także jako część pakietu DVD pod tytułem Monty Python Live

  • Monty Python Live at Aspen (Monty Python na żywo w Aspen)

- Zarejestrowany przez telewizję HBO występ pozostałych przy życiu członków grupy zorganizowany z okazji Amerykańskiego Festiwalu Sztuki Komediowej w Aspen w 1998. Występ ma formę zbiorowego wywiadu z grupą przeradzającego się niekiedy w niezwykły spektakl łączący wyreżyserowaną grę z improwizacją. Zawiera także wstawki z programów telewizyjnych i filmów pełnometrażowych grupy. Wydane jako część pakietu DVD pod tytułem Monty Python Live

Filmy dokumentalne

  • Monty Python and the Holy Grail Location Report (Monty Python i Święty Graal - Raport plenerowy) 1974

- BBC z wizytą na planie filmu Monty Python i Święty Graal (zdjęcia z planu, wywiady)

  • The Pythons: Somewhere in Tunisia, Circa A.D. 1979 (Pythoni: Gdzieś w Tunezji, około roku 1979) 1979

- dokument nakręcony w plenerze w Tunezji podczas prac nad Żywotem Briana

  • The Meaning of Monty Python’s Meaning of Life (Sens Sensu życia według Monty Pythona) 1983

- dokument związany z produkcją filmu Sens życia według Monty Pythona

  • Life of Python (Żywot Pythona) 1990

- film prezentujący historię grupy, zawiera także fragmenty uroczystości pogrzebowej Grahama Chapmana zarejestrowanej w 1989, (nie należy mylić z blokiem programów Python Night on BBC2 wydanym na VHS i DVD pod tym samym tytułem Life of Python, który zawiera zupełnie inne materiały)

  • It’s the Monty Python Story (Oto historia Monty Pythona) 1993

- Eddie Izzard prezentuje historię Monty Pythona. Film wchodzi również w skład bloku programów Python Night on BBC2.

  • Pytholand (Pytholandia) 1999

- Michael Palin oprowadza po miejscach w Londynie i okolicach, w których kręcone były najbardziej kultowe skecze Latającego cyrku Monty Pythona. Film wchodzi również w skład bloku programów Python Night on BBC2.

  • From Spam to Sperm (Od mielonki do spermy) 1999

- brytyjski gwiazdor rocka Meat Loaf prezentuje największe hity muzyczne Monty Pythona. Film wchodzi również w skład bloku programów Python Night on BBC2.

  • Quest for the Holy Grail Locations (Poszukiwanie plenerów Świętego Graala) 2001

- Michael Palin i Terry Jones zabierają widza w podróż po miejscach, w których kręcono najważniejsze sceny z filmu Monty Python i Święty Graal.

  • The Meaning of Making “The Meaning of Life” (Sens nakręcenia “Sensu Życia”) 2003

- dokument nakręcony z okazji specjalnego dwupłytowego wydania DVD filmu Sens życia według Monty Pythona

Niektóre filmy dokumentalne związane z pełnometrażowymi filmami Monty Pythona stanowią obecnie dodatki do wydań DVD

Książki

Monty Python opublikował następujące książki:

  • Monty Python’s Big Red Book (Wielka czerwona księga Monty Pythona) 1971

- oczywiście w niebieskiej okładce

  • The Brand New Monty Python Book (Całkiem nowa księga Monty Pythona) 1973

- wydanie w miękkiej oprawie jako The Brand New Monty Python Paperbook (Całkiem nowa księga Monty Pythona w miękkiej oprawie)

  • Monty Python and the Holy Grail (Monty Python i Święty Graal) 1977

- oryginalny scenariusz i zapis z kręcenia filmu o tym samym tytule, z ilustracjami Gilliama, korespondencją i budżetem

  • The Life of Brian of Nazareth / Montypythonscrapbook (Żywot Briana z Nazaretu / Montypythonowyalbum) 1979

- scenariusz filmu i dużo materiałów dodatkowych

  • The Life of Brian (Żywot Briana) 1979

- osobne wydanie scenariusza w miękkiej oprawie

  • Monty Python’s The Meaning of Life (Sens życia według Monty Pythona) 1983

- scenariusz filmu ze zdjęciami

  • The Monty Python Songbook / Bongosok (Śpiewnik Monty Pythona)
  • Monty Python’s Flying Circus: Just the Words (Latający cyrk Monty Pythona - Tylko słowa) 1989

- pełny zapis tekstów z czterech serii Latającego cyrku, pierwotnie wydany w dwóch tomach - także w języku polskim

  • The Complete Works of Shakespeare and Monty Python: Vol. 1 - Monty Python (Kompletne dzieła Szekspira i Monty Pythona, tom 1 - Monty Python) 1981

- kompilacja Big Red Book i Brand New Book

Wydane w języku polskim

  • Latający Cyrk Monty Pythona - Tylko słowa, tom 1 (odc. 1-23) - wyd. RM, ISBN 83-7243-365-8
  • Latający Cyrk Monty Pythona - Tylko słowa, tom 2 (odc. 24-45)- wyd. RM, ISBN 83-7243-366-6

- Pełny zapis tekstów każdego odcinka serialu “Latający Cyrk Monty Pythona” w tłumaczeniu Elżbiety Gałązki-Salamon.

Nagrania

Nagrania płytowe Monty Pythona to:

  • Monty Python’s Flying Circus (Latający cyrk Monty Pythona - wersja płytowa) 1970
  • Another Monty Python Record (Kolejna płyta Monty Pythona) 1971
  • Monty Python’s Previous Record (Poprzednia płyta Monty Pythona) 1972
  • The Monty Python Matching Tie and Handkerchief (Monty Python dopasowuje krawat do chusteczki) 1973

- płyta “trójstronna” - strona druga ma dwa osobne rowki

  • Monty Python Live at the Theatre Royal, Drury Lane (Monty Python na żywo w Teatrze Królewskim na Drury Lane) 1974
  • The Album of the Soundtrack of the Trailer of the Film of Monty Python and the Holy Grail (Płyta ze ścieżką dźwiękową ze zwiastuna filmu Monty Python i Święty Graal) 1975
  • The Worst of Monty Python (Najgorsze z Monty Pythona) 1976

- składanka z Another Monty Python Record i Monty Python’s Previous Record

  • Monty Python Live at City Center (Monty Python na żywo w Centrum Miasta), 1976
  • The Monty Python Instant Record Collection (Bieżąca kolekcja nagrań Monty Pythona) 1977

- wersja brytyjska

  • Monty Python’s Life of Brian (Żywot Briana) 1979
  • Monty Python examines The Life of Brian (Monty Python bada Żywot Briana) 1979

- płyta promocyjna, nigdy nie wydana w szerokim obiegu

  • Monty Python’s Contractual Obligation Album (Płyta - zobowiązanie kontraktowe) 1980
  • Monty Python’s Meaning of Life (Sens życia według Monty Pythona) 1983
  • Monty Python’s The Final Ripoff (Końcowe wycinki Monty Pythona) 1988

- składanka z poprzednich płyt

  • Monty Python Sings (Monty Python śpiewa) 1989

- składanka piosenek

  • The Ultimate Monty Python Rip Off (Ostateczne wycinki Monty Pythona) 1994
  • The Instant Monty Python CD Collection (Bieżąca kolekcja CD Monty Pythona) 1994
  • Lust for Glory (Żądza chwały) 1995

Wydano także kilka singli, zarówno w ogólnym obiegu jak i jako wydawnictwa promocyjne i darmowe dodatki do czasopism.

Gry komputerowe

  • Monty Python’s Flying Circus: The Computer Game (Latający cyrk Monty Pythona: Gra komputerowa) 1991

- Platformowa strzelanka, w której gracz wciela się w pana Gumby poszukującego brakujących szarych komórek.

  • Monty Python’s Complete Waste Of Time (Kompletna strata czasu z Monty Pythonem) 1994
  • Monty Python and The Quest for the Holy Grail (Monty Python w poszukiwaniu Świętego Graala) 1996
  • Monty Python’s Meaning Of Life (Sens życia według Monty Pythona) 1997

Linki zewnętrzne

Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
z Monty Pythona

p • d • e

Monty Python

Pythoni

Graham Chapman • John Cleese • Terry Gilliam • Terry Jones • Eric Idle • Michael Palin

Bliscy współpracownicy

Douglas Adams • Connie Booth • Carol Cleveland • Neil Innes

Seriale TV

Latający cyrk Monty PythonaMonty Python’s Fliegender ZirkusMonty Python’s Personal Best

Filmy

A teraz coś z zupełnie innej beczkiMonty Python i Święty GraalŻywot BrianaMonty Python na żywo w Hollywood BowlSens życia według Monty PythonaSkeczu z papugą nie będzie

Komizm (gr.) – kategoria estetyczna, określająca właściwości zjawisk zdolnych wywołać śmiech oraz okoliczności, w jakich dochodzi do powstania tej reakcji. Istnieje wiele poglądów w kwestii źródeł efektu komicznego, na ogół przyjmuje się, że jego istota polega na ujawnianiu zaskakującej sprzeczności, kontrastu, będących wynikiem przedstawienia osób, sytuacji odbiegających od oczekiwań odbiorcy.

Wyróżnia się dwie podstawowe formy komizmu:

  1. elementarny, wywołujący wesołość komizm sytuacyjny, np. komizm farsy;
  2. złożony, odwołujący się do refleksji, ważny jako instrument krytyki wobec wartości i autorytetów (np. satyra, humor, ironia, groteska).

Na usługach komizmu występują w literaturze i sztuce różne środki ekspresji i chwyty językowo-stylistyczne, m.in.: karykatura, parodia, trawestacja, dowcip; bogatym ich zespołem operuje zwłaszcza komedia.

Odmiany (rodzaje) komizmu:

  • Sytuacyjny – polega na bawieniu widza spiętrzeniem niefortunnych i niezwykłych wypadków, wymuszających na bohaterze zachowanie śmieszne i komiczne.
  • Postaci (inaczej charakterologiczny) – polega on na umiejętnym dobieraniu typów bohaterów w taki sposób, aby uwypukleniu uległy pewne cechy charakteru, jak na przykład głupota czy też chciwość. Widza bawi już sama kreacja bohatera bądź też przygody związane z charakterem danej osoby.
  • Słowny (inaczej komizm językowy) – na widza oddziałuje przede wszystkim żart, dowcip, jaki pada ze sceny. Są to często zabawne dialogi bohaterów czy też żartobliwe powiedzonka.

Zobacz też

  • komik

Linki zewnętrzne

Komik – artysta uprawiający komedię, zarazem ktoś wesoły, o dużym poczuciu humoru. Komikiem może być artysta kabaretowy, ale także i standupper.

Zobacz też

  • kabaret
  • komizm
  • stand-up

Na tę stronę wskazuje przekierowanie ze strony „uśmiech”. Zobacz też: Uśmiech.

Niektóre informacje zawarte w artykule wymagają weryfikacji.
Zajrzyj na stronę dyskusji, by dowiedzieć się, jakie informacje budzą wątpliwości.


Śmiech

Śmiech, uśmiech, jest w fizjologii wyrazem twarzy, powstałym przez napięcie mięśni przede wszystkim w okolicach kącików ust, lecz również wokół oczu. Śmiech jest u ludzi jednym z przejawów radości lub szczęścia, może być jednak również niekontrolowanym przejawem strachu.

Badania wykazały, że śmiech jest zwykłą reakcją na pewne rodzaje stymulacji, niezależne od danej kultury. Jest to reakcja wyuczona, gdyż dzieci wychowane przez zwierzęta nie są w stanie zaprezentować społecznej wersji śmiechu lub uśmiechu, co zostało dowiedzione doświadczalnie. Natomiast to co obserwuje się u noworodków to jest zwyczajne naśladownictwo skurczów mięśni. U zwierząt śmiech jest często oznaką groźby (pokazywanie zębów) lub uległości. U człowieka jest to reakcja na lęk, zastępująca agresję lub ucieczkę (możliwości wykorzystania tych opcji są znacznie ograniczone ze względu na normy społeczne), toteż śmiech jest charakterystyczną ludzką społeczną czynnością lękową.

Uśmiech wiąże się z tym, że mózg wydziela endorfinę, która zmniejsza ból fizyczny i cierpienie psychiczne i zwiększa poczucie zadowolenia, co jest reakcją obronną organizmu w sytuacji, gdy organizm odbierze bodziec, który zinterpretuje jako zagrożenie i się go zlęknie.

Terapia śmiechem to gelotologia.

Uśmieszkami nazywa się niekiedy stosowane w korespondencjach internetowych emotikony.

Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
o śmiechu


Zobacz zbiór multimediów na Wikimedia Commons:
Śmiech

Zobacz też

  • radość (emocja)
  • lęk
  • śmiech w sztuce średniowiecza


Komiks z serii WikiWorld opisujący krzyk Wilhelma

Krzyk Wilhelma (od ang. Wilhelm scream) – filmowy efekt dźwiękowy po raz pierwszy wykorzystany w 1951 roku w filmie Distant Drums. Aktor i piosenkarz Sheb Wooley jest uważany za osobę, która nagrała tenże okrzyk.

Krzyk ten został wykorzystany w co najmniej 149 filmach, takich jak Gwiezdne Wojny i “Grindhouse: Death Proof” w reż. Quentina Tarantino” i często traktowany jest jako dowcip wśród producentów filmowych. Można również usłyszeć go w grze Grand Theft Auto IV

Linki zewnętrzne

Przypisy

  1. http://www.hollywoodlostandfound.net/wilhelm.html
Kreskówka lub Anime Chop Socky Chooks Odcinki Teraz i inne Bajki i Animacje
Sevimli Kurbish Sevimli Kurbish
Bolly Hop Bolly Hop
iblogorg
laboratorierna
Hamster Race Hamster Race
my wiedzapl
Beach Sports Beach Sports
nevile
akcja
moje poezje
Finlandia
konferencje myszków
szydełkowanie szydełkowanie