Ten artykuł wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji.
Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte.
Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach.
Ten artykuł wymaga dopracowania zgodnie z zaleceniami edycyjnymi.
Należy w nim poprawić/wykonać działania: usunąć zwodnicze wyrażenia.
Po wyeliminowaniu niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu.
Ten artykuł dotyczy żartu. Zobacz też: arystokracja – forma rządów lub warstwa społeczna.
Arystokraci to amerykański żart opowiadany w środowisku stand-upperów. Nazywany jest najbardziej obrzydliwym dowcipem świata. W jego skład wchodzą wulgarne słowa, oraz sceny zawierające sodomię, przemoc, pedofilię, oraz inne drastyczne elementy. Humor w żarcie bierze się nie tyle z puenty, co z efektu szoku wywołanego treścią. (Słowami pewnego komika: “To jest jak trójnogi pies – okropne, ale nie można oderwać wzroku”).
Z racji swojej niezwykle drastycznej natury, żart ten opowiadany jest jedynie pomiędzy komikami, nigdy publicznie. W 2005 roku szeroka część społeczeństwa miała okazję poznać jego historię i treść, dzięki filmowi dokumentalnemu pt. “Arystokraci” (”The Aristocrats”).
Wśród znanych osób, które otwarcie przyznały się do opowiadania takiego dowcipu są między innymi: Eddie Murphy, George Carlin, Whoopi Goldberg, Robin Williams.
Uwaga: poniżej znajdują się szczegóły fabuły lub zakończenia utworu.
Spis treści
//
Treść dowcipu
Żart składa się z trzech części. Nie ma ściśle ustalonej treści, a jedynie pewną określoną formułę, z określonym rozwinięciem i zakończeniem. Kunszt komika przejawia się w tym jak opowie zaistniałą sytuację, jak dużo wyrafinowanego, wulgarnego, słownictwa użyje do opisania drastycznych scen.
Początek
Rozpoczęcie: Żart zawsze rozpoczyna się od rodzinnego zespołu odwiedzającego łowcę talentów.
- Zazwyczaj agenta odwiedza rodzina (ojciec, matka, dzieci, ew. rodzinne zwierzęta)
- Agent prosi o zaprezentowanie skeczu (czasem najpierw mówi, że nie jest zainteresowany, ale zgadza się go obejrzeć na prośbę ojca)
Skecz: Trwa tak długo jak zechce opowiadający – od minuty, do kilku/kilkunastu minut.
- Tradycyjnie, opis skeczu jest niezwykle obleśny i obrzydliwy, z uwzględnieniem humoru fekalistycznego.
- Opis powinien być tak bardzo poza granicami dobrego smaku/etykiety, jak tylko jest w stanie opowiedzieć komik. Seks wewnątrzrodzinny, pedofilia, sodomia, są popularnymi tematami.
Puenta: Agent pyta jaki tytuł ma skecz, odpowiedź jest zawsze taka sama: “Arystokraci”
Przykład
Uwaga – drastyczne sceny! Ta wersja żartu jest dosyć krótka i łagodna – jedynie demonstruje formę. Komicy potrafią opowiadać historię przez kilka minut, a podobno Chevy Chase organizował imprezy, podczas których opowiadano półgodzinne wersje tego dowcipu.
Mężczyzna razem z żoną, synem i córką wchodzą do gabinetu łowcy talentów i mówi: “Jesteśmy rodzinnym zespołem i chcemy, żeby Pan nas reprezentował”
Agent odpowiada: “Przykro mi, nie zajmuję się rodzinnymi zespołami, są zbyt staroświeckie”
Mężczyzna na to: “Ale to coś naprawdę niezwykłego”
Agent: “Ok, możecie zaprezentować?”
Rodzina ustawia się w rzędzie, żona wychodzi do przodu i zaczyna śpiewać “Mazurka Dąbrowskiego”, a mąż uprawia z nią seks analny . Po minucie syn i córka zaczynają robić to samo, tylko że córka śpiewa “Odę do radości”.
Agent ma niewyraźną minę, ale przedstawienie toczy się dalej. Kiedy córka dochodzi do drugiej zwrotki, syn i ojciec zamieniają się partnerkami. Syn obraca matkę w drugą stronę, po czym zaczynają uprawiać fellatio. Kiedy piosenki zmierzają do końca wszyscy kładą się na podłogę.
Chwilę później zza drzwi wychodzi pies i zaczyna wylizywać całą rodzinę, aż każdy dojdzie do orgazmu. Po tym siada uśmiechnięty, cała rodzina wstaje i kłania się.
Ojciec patrzy na agenta i pyta: “To jest skecz. Co Pan o nim sądzi?”
Agent siedzi cicho przez dłuższy czas. Wreszcie wydusza z siebie: “Niesamowite. Jaki to ma tytuł?”
“Arystokraci”
Zobacz też
- Stand-up – humor jest związany ze środowiskiem stand-upperów, aczkolwiek sam stand-up nie jest sztuką aż tak drastyczną.
